Ik was onderweg naar de crèche met mijn zoontje in de kinderwagen, toen een Marokkaanse mevrouw mij aansprak. Ze keek naar de kleine, lachte en vroeg of het mijn eerste was. “Ja en heeft u ook kinderen?”. Ze had er al drie, maar ze kon zich nog goed herinneren hoe het was om de eerste te krijgen. Haar moeder woonde in Marokko en ze wist eigenlijk helemaal niets en ze voelde zich zo onzeker. Ze heeft veel gevraagd aan haar moeder en zus. Toen scheidde onze wegen en ze zei nog expliciet en met accent: “Jij niet vergeten hè, vragen gewoon vragen”. En op dat moment beleefde ik het enorme bereik van moederliefde en een oh zo goede levenshouding namelijk de vragende houding die open staat voor nieuwe dingen. De resonantie gaf mij een prettig gevoel. En voor je het weet ontdek je weer iets nieuws:
zondag 3 april 2011
zondag 20 februari 2011
Abonneren op:
Posts (Atom)
